برنامه دپارتمان مشاوران روانی مرکز مراقبت‌های بهداشتی - روانی جینسیس به یادبود کسانی که در جنبش اخیر ایران جان خود را از دست داده اند .برنامه شعر خوانی و موسیقی سنتی تار توسط : آیدین اخوت با تش...
شعر سایه،شعر فروغ، موزیک پینک فلوید
چهارشنبه، تیر ۱۷، ۱۳۸۸
دوشنبه، تیر ۱۵، ۱۳۸۸
یکشنبه، تیر ۰۷، ۱۳۸۸
Bon Jovi and Andy sing for Iran...Free Iran
http://www.youtube.com/watch?v=eSTZM8ki5JA
In this video:
Ahmad Rafat, Ahoo Maher, Ali Moradi, Alireza Sharif, Arezoo K Novin, Arjang YAzdani, Bozorgmehr Hosseinpour, Ebrahim Nabavi, Golshan Irani, Hinki Rast, Inmanam Famd Zade, Lida Red, Lili Askari, Mahsa Majedi, Mahshad Amjadi, Mana Neyestani, Melissa Amjadi, Mona Matbou Riahi, Naghme Yazdani, Neda GhoroGhi, Nikahang Kowsar, Nikou Koleini, Nima Molavi, Pani Sh, Pooya Molavi, Pouya Alagheband, Roozbeh Shahrestani, Roxana Rakhshani, Sam Moshaver, Sara Dolatabadi, Sara Mehrpartou, Saviz Shayesteh, Shadi Irani, Shirin Neshat, Soroush On Line, Soseh Markarian, Tanya Ahmadi, Touka Neyestani
Jon Bon Jovi and bandmate Richie Sambora recorded a version of Ben E. King's classic "Stand by Me" with Iranian superstar Andy Madadian. Their mission: to send a message of global solidarity to the people of Iran who are caught in the midst of debate and protest over the country's recent election.
In this video:
Ahmad Rafat, Ahoo Maher, Ali Moradi, Alireza Sharif, Arezoo K Novin, Arjang YAzdani, Bozorgmehr Hosseinpour, Ebrahim Nabavi, Golshan Irani, Hinki Rast, Inmanam Famd Zade, Lida Red, Lili Askari, Mahsa Majedi, Mahshad Amjadi, Mana Neyestani, Melissa Amjadi, Mona Matbou Riahi, Naghme Yazdani, Neda GhoroGhi, Nikahang Kowsar, Nikou Koleini, Nima Molavi, Pani Sh, Pooya Molavi, Pouya Alagheband, Roozbeh Shahrestani, Roxana Rakhshani, Sam Moshaver, Sara Dolatabadi, Sara Mehrpartou, Saviz Shayesteh, Shadi Irani, Shirin Neshat, Soroush On Line, Soseh Markarian, Tanya Ahmadi, Touka Neyestani
Jon Bon Jovi and bandmate Richie Sambora recorded a version of Ben E. King's classic "Stand by Me" with Iranian superstar Andy Madadian. Their mission: to send a message of global solidarity to the people of Iran who are caught in the midst of debate and protest over the country's recent election.
شبی با حضور شاعران و هنرمندان موسيقی در سوگ جانباختگان ايران
شب گذشته ۲۷ ماه جون جمع کثیری از فعالان دنشجو در جنوب کالیفرنیا برنامه‌ای به مناسبت بزرگداشت عزیزان از دست رفته مان برگزار کردند. برنامه با حضور هنرمندانی مانند خانم ، پرتو نوری علا, مامک خادم،دکتر مجید نفیسی،و فیلیپ گرنت و نوزندگان آمریکای و چینی برگزار شد.
در یوتوب زیر میتوانید چند دقیقه‌ای از این مراسم را ببیننید.
Memorial Night with Silent Protest & Candle Light Vigil
به یاد همگی شما
جمعه، تیر ۰۵، ۱۳۸۸
Candle Light Vigil - Saturday June 27th. 7 to 10 pm, UCLA
ندای جانباختگان
هر شب ستاره ای به زمین می کشند و باز این آسمان غمزده غرق ستاره هاست
A Memorial Night with Silent Protest
& Candle Light Vigil
for the Brave Martyrs of Iran
& Candle Light Vigil
for the Brave Martyrs of Iran
شبی با حضور شاعران و هنرمندان موسيقی در سوگ جانباختگان ايران
UCLA Bruin Plaza
(Outside Ackerman Union) 308 Westwood Plaza Los Angeles, CA 90024
Saturday June 27 - 7 pm to 10 pm
Closest Parking: Parking Structure 4 and 6
This is a peaceful silent event. Please bring no Iranian flag or signs.
Facebook: http://www.facebook.com/event.php?eid=91861614797
ندای جانباختگان مراسمی با آرامش و سکوت است. لطفا هيچ گونه پرچم و پلاکارد نياوريد
دوشنبه، تیر ۰۱، ۱۳۸۸
به سرکوب زنان و مردان ايران پايان دهيد
بيانيه اعتراضي حدود 250 نفر از فعالان جنبش زنان نسبت به اتفاقات اخير: به سرکوب زنان و مردان ايران پايان دهيد/ کليه بازداشت شدگان را آزاد کنيد
تغيير براي برابري - بيانيه زير را فعالان جنبش زنان با توجه به محدوديت هاي ارتباطي کنوني امضا کرده اند ممکن است بسياري هنوز اين بيانيه را نديده باشند . پيش از بازداشت ژيلا بني يعقوب و همسرش بهمن امويي آنها جزو امضا کنندگان اين بيانيه بودند و اکنون خود نيز به جمع بازداشت شدگان پيوستند.
به سرکوب زنان و مردان ايران پايان دهيد
کليه بازداشت شدگان را آزاد کنيد
انتخابات غير دمکراتيک دهمين دوره رياست جمهوري گرچه از پراقبال ترين انتخابات اين دوره براي ايجاد تغيير مسالمت جويانه بود، آنچه در پي آن آمد اعتراض همگاني را برانگيخت
.
طيف وسيعي از فعالان جنبش زنان، در کمپين ها و گرايشات مختلف، در کنار فعالان دانشجويي، کارگري، مدني و سياسي، قوميتي، روزنامه نگاران، و... در انتخابات شرکت کردند تا به دولت تبعيض نگر "نه" بگويند، و خواهان رفع تبعيض هاي جنسيتي عليه زنان شوند.
اميد به تغيير وضعيت، ميليون ها زن و مرد را به پاي صندوق هاي راي کشاند، اما نتيجه شمارش آرا اين اميد را به ياس بدل کرد و اعتراض گسترده ي مردمي را برانگيخت. اعتراضي که پاسخ حاکميت به آن خشونت عريان، ضرب و شتم ومجروح کردن و کشتن شهروندان عادي، بازداشت فعالان و وکلاي حقوق بشر، فعالان سياسي و مدني، روزنامه نگاران، فعالان دانشجويي و قوميتي و... بود.
دامنه خشونت هاي خياباني توسط نيروهاي سرکوبگر، اعم از آمر و عامل، بار ديگر دانشگاه ها و خوابگاه هاي دانشجويي را به خاک و خون کشيد تا خاطره تلخ 18 تير کوي دانشگاه در ذهن خسته از خشونت ايرانيان انعکاسي پايان ناپذير يابد. خبر ها حاکي از آن است که تعداد قابل توجهي از دانشجويان دختر و پسر در شهرهاي مختلف ايران کشته، مجروح، بازداشت و/يا مفقود الاثر شده اند.
قطع همه مسيرهاي تلفني و اينترنتي در کنار موارد بالا، دسترسي نسبتا آزاد به اطلاعات و ارتباطات را به حداقل رسانده و باعث افزايش تشويش اذهان عمومي شده است. حاکميت با در دست داشتن مهم ترين رسانه ها، به ويژه صدا و سيما، منتقدان و معترضان به اقدامات قهري و تماميت خواهانه خود را اغتشاش طلب و اراذل و اوباش مي خواند و خشم مردم را دامن مي زند. در عين حال، همچنان با ناديده گرفتن حقوق مردم بيشترين خشونت را به انواع مختلف به آن ها اعمال مي کند.
ما، جمعي از فعالان جنبش زنان، ضمن محکوم کردن تمامي اقدامات خشونت بار و تحقير آميزي که در اين سال ها عليه زنان و مردان ايران و در جهت سرکوب آن ها صورت گرفته است و مي گيرد، با تاکيد بر تداوم تلاش براي احقاق خواسته هاي جنبش زنان که نقش مهمي در اين سال ها در افزايش آگاهي و مبارزات مدني داشته است، همبستگي خود را با معترضان به نتايج انتخابات اعلام مي داريم، و خواستار آزادي بي قيد و شرط بازداشت شدگان چند روزه اخير، و تامين وتضمين آزادي هاي مدني و سياسي در ايران هستيم.
بيست و نه خرداد 1388
تغيير براي برابري - بيانيه زير را فعالان جنبش زنان با توجه به محدوديت هاي ارتباطي کنوني امضا کرده اند ممکن است بسياري هنوز اين بيانيه را نديده باشند . پيش از بازداشت ژيلا بني يعقوب و همسرش بهمن امويي آنها جزو امضا کنندگان اين بيانيه بودند و اکنون خود نيز به جمع بازداشت شدگان پيوستند.
به سرکوب زنان و مردان ايران پايان دهيد
کليه بازداشت شدگان را آزاد کنيد
انتخابات غير دمکراتيک دهمين دوره رياست جمهوري گرچه از پراقبال ترين انتخابات اين دوره براي ايجاد تغيير مسالمت جويانه بود، آنچه در پي آن آمد اعتراض همگاني را برانگيخت
.
طيف وسيعي از فعالان جنبش زنان، در کمپين ها و گرايشات مختلف، در کنار فعالان دانشجويي، کارگري، مدني و سياسي، قوميتي، روزنامه نگاران، و... در انتخابات شرکت کردند تا به دولت تبعيض نگر "نه" بگويند، و خواهان رفع تبعيض هاي جنسيتي عليه زنان شوند.
اميد به تغيير وضعيت، ميليون ها زن و مرد را به پاي صندوق هاي راي کشاند، اما نتيجه شمارش آرا اين اميد را به ياس بدل کرد و اعتراض گسترده ي مردمي را برانگيخت. اعتراضي که پاسخ حاکميت به آن خشونت عريان، ضرب و شتم ومجروح کردن و کشتن شهروندان عادي، بازداشت فعالان و وکلاي حقوق بشر، فعالان سياسي و مدني، روزنامه نگاران، فعالان دانشجويي و قوميتي و... بود.
دامنه خشونت هاي خياباني توسط نيروهاي سرکوبگر، اعم از آمر و عامل، بار ديگر دانشگاه ها و خوابگاه هاي دانشجويي را به خاک و خون کشيد تا خاطره تلخ 18 تير کوي دانشگاه در ذهن خسته از خشونت ايرانيان انعکاسي پايان ناپذير يابد. خبر ها حاکي از آن است که تعداد قابل توجهي از دانشجويان دختر و پسر در شهرهاي مختلف ايران کشته، مجروح، بازداشت و/يا مفقود الاثر شده اند.
قطع همه مسيرهاي تلفني و اينترنتي در کنار موارد بالا، دسترسي نسبتا آزاد به اطلاعات و ارتباطات را به حداقل رسانده و باعث افزايش تشويش اذهان عمومي شده است. حاکميت با در دست داشتن مهم ترين رسانه ها، به ويژه صدا و سيما، منتقدان و معترضان به اقدامات قهري و تماميت خواهانه خود را اغتشاش طلب و اراذل و اوباش مي خواند و خشم مردم را دامن مي زند. در عين حال، همچنان با ناديده گرفتن حقوق مردم بيشترين خشونت را به انواع مختلف به آن ها اعمال مي کند.
ما، جمعي از فعالان جنبش زنان، ضمن محکوم کردن تمامي اقدامات خشونت بار و تحقير آميزي که در اين سال ها عليه زنان و مردان ايران و در جهت سرکوب آن ها صورت گرفته است و مي گيرد، با تاکيد بر تداوم تلاش براي احقاق خواسته هاي جنبش زنان که نقش مهمي در اين سال ها در افزايش آگاهي و مبارزات مدني داشته است، همبستگي خود را با معترضان به نتايج انتخابات اعلام مي داريم، و خواستار آزادي بي قيد و شرط بازداشت شدگان چند روزه اخير، و تامين وتضمين آزادي هاي مدني و سياسي در ايران هستيم.
بيست و نه خرداد 1388
جمعه، خرداد ۲۹، ۱۳۸۸
تجمع ايرانيان ساكن لوس آنجلس در حمايت از قيام مردم داخل كشور
vokradio.com, Los Angeles, CA, USA
گزارش تجمع ايرانيان ساكن لوس آنجلس در حمايت از قيام مردم داخل كشور ،افروختن شمع به ياد جانباختگان اخير
غروب روز چهارشنبه ١٧ ماه جون ٢٠٠٩، جمعيت كثيري از ايرانيان مقيم لوس آنجلس در حمايت از قيام مردم داخل ايران در اطراف منطقه وست وود و ساختمانهاي دولت فدرال امريكا تجمع كردند. اين تجمع به دليل حضور گروههاي مختلف سني، گروههاي مختلف اجتماعي و سياسي از اهميت زيادي بر خوردار بود. حضور وسيع جوانان ايراني در كنار نسل قديمي ايرانيان تبلور عزم واقعي آنان براي تغيير شرايط موجود در ايران بود. اگر چه اين اعتقاد به تغيير نقطه قوت تجمع امروز و چند روز اخير بوده است، با اينحال تفاوت و چگونگي اين تغيير خود موجب دو دستگي در ميان اين گروه از ايرانيان ساكن در لوس آنجلس مي باشد. گروهي تغيير را در ايجاد اصلاحات و فضاي باز سياسي توسط اصلاح طلبان داخل ميبينند و گروهي ديگر كه از از نظر تعداد افراد بيشتري را دربر مي گيرد تغيير را در سرنگوني جمهوري اسلامي معني ميكنند.
دوشنبه، خرداد ۲۵، ۱۳۸۸
تظاهرات ايرانيان مقيم لوس آنجلس در حمايت از مبارزين داخل كشور
A video by Soraya Fallah
تظاهرات ايرانيان مقيم لوس آنجلس در حمايت از مبارزين داخل كشور
امروز يكشنبه 14 ماه جون، نزديك به دو هزار نفر از ايرانيان مقيم لوس آنجلس در دفاع از مبارزان داخل كشور و در اعتراض به حكومت جمهوري اسلامي در منطقه وست وود و در اطراف ساختمان دولتي امريكا( فدرال بيلدينگ) گرد آمدند. با اينكه تظاهر كنندگان در دو سوي خيابان ويلشر با دو شعار متفاوت تجمع كرده بودند ، با اينحال هر دو گروه در اعتراض و مخالفت با جمهوري اسلامي ايران توافق داشتند. گروه هماهنگي دانشجويي كه بيشترين جمعييت را با خود همراه كرده بود، اعتراض اصلي خود را در مخالفت با احمدي نژاد و حمايت از موسوي اعلام نمود.
تعدادي از اين دانشجويان با پوشيدن لباس يا نشانه هاي سبز رنگ به گونه اي هم صدايي خود را با حاميان آقاي موسوي اعلام نمودند. در ميان اين جمعيت تعداد بيشماري شعار دفاع از آزادي و حمايت از تظاهر كنند گان دا خل كشور و نابودي ديكتاتور را خواستار بودند. در مقابل اين گروه تعداد ديگري از تظاهر كننده گان كه شعار سر نگوني جمهوري اسلامي را مي دادند پرچم شير و خورشيد نشان ايران را با خود حمل مي كردند . اين گروه علاقمند به تظاهرات واحد با گرو ههاي ديگر بودند كه متاسفانه به دليل تاكيد گروههاي ملي در حمل پرچم شير و خورشيد نشان و شعار هاي سر نگوني اين امر به وقوع نپيو ست. از اين تظاهرات بسياري از شبكه هاي خبري برنامه تهيه كردند. تلويزيون س ان ان، اس بي اس و بسياري از شبكه هاي داخلي و تلويزيونهاو راديوهاي مقيم لوس آنجلس منجمله صداي كردهاي مقيم امريكا حضور داشتند
http://picasaweb.google.com/sorayafallah/DemonstarationInLosAngelesAgainstAhmadinejad#">">
To see the pictures please click here:
سه‌شنبه، خرداد ۱۹، ۱۳۸۸
سایت تغییر برای برابری، جایزه گزارشگران بدون مرز را دریافت کرد
خرداد 1388 - دویچه وله -
با نازلی فرخی، درباره این جایزه، سایت تغییر برای برابری و موضع جنبش زنان در برابر انتخابات ریاست‌جمهوری گفت‌وگو کرده‌ایم.
دویچه‌وله: خانم فرخی سایت تغییر برای برابری برنده جایزه‌ی وبلاگ نویسی دویچه‌وله شده است. فعالیت‌های این سایت فقط روی موضوع کمپین یک میلیون امضا متمرکز است یا روی کل جنبش زنان کار می‌کند؟
نازلی فرخی: سایت تغییر برای برابری دقیقا از همان روزی که کمپین شروع به کار کرد، راه افتاد و چند ویژگی عمده دارد. اولین ویژگی‌اش این است که این سایت تحریریه ثابتی ندارد. یعنی بچه‌هایی که قبلا در تحریریه این سایت بودند، الان دیگر نیستند و این کسانی که الان هستند، ممکن است دیگر نباشند. یعنی این امکان را برای همه فراهم کرده است که هر کسی که در حوزه‌ی زنان کار می‌کند و در حوزه‌ی کمپین حرفی برای گفتن دارد، بتواند حرفش را از طریق این سایت بگوید. قبلا فقط یک عده خاص و شناخته شده بودند که در سایت‌ها مقاله می‌نوشتند، آن فضا شکسته شده و دیگر آن حالت محدودیت برای نوشتن وجود ندارد.
یعنی می‌شود گفت مثل یک وبلاگ جمعی است؟
دقیقا، مثل یک وبلاگ جمعی شده است. این وبلاگی بودنش بخصوص شاید در بخش ’’کوچه به کوچه‘‘ است. یعنی آن قسمتی که ما می‌خواستیم راوی حرکت خودمان باشیم و این بخش با این که یکی از پرخواننده‌ترین و بهترین بخش‌های سایت است، ولی اصلا مهم نیست که کسانی که آنجا می‌نویسند چقدر
Read more http://www.campaignforequality.info/spip.php?article4220
Read more http://www.campaignforequality.info/spip.php?article4220
جایزه جهانی حقوق زنان به کمپین یک میلیون امضا
مویس لنو همسر جای لنو. کریستین امانپور،و ثریا فلاح درمراسم اهدای جایزه جهانی حقوق زنان به کمپین یک میلیون امضا
Mavis Leno, Jay Leno’s wife,Christian Amanpour,and Soraya Fallah in Global award
ثریا فلاح
جایزه جهانی حقوق زنان به کمپین یک میلیون امضا
هرساله جایزه جهانی حقوق زنان به اشخاص یا گروه هایی اهدا می شود که توانسته اند در شرایط نابسامان و با تحمل خطر، نقش برجسته ای در پیشبرد حقوق زنان و دختران و گسترش میزان آگاهی از بی عدالتی های علیه زنان ایفا کنند. گرداننده این جایزه، بنیاد فمینیست مجوریتی، یک ان جی او (سازمان غیر دولتی) زنان است که در سال ۱۹۸۷ بنیانگذاری شده و در حال حاضر بزرگ ترین ان جی او تحقیقی-عملی فمینیستی در زمینه برابری جنسیتی، سلامت و حقوق زاد و ولد و خشونت زدائی در این کشور به شمار می آید.
دلورس هورتا کنشگرِ پر آوازۀ آمریکایی بنیاد غیردولتی فمینیست ماجوریتی، کمپین یک میلیون امضا را به دلیل تلاش خستگی ناپذیر و مبتکرانه اش در د تلاش برای پایان دادن قوانین تبعیض آمیز علیه زنان در ایران به عنوان یکی از دریافت کنندگان جایزۀ جهانی حقوق زنان برگزید.
جایزه جهانی حقوق زن، علاوه بر کمپین یک میلیون امضا به چهار فعال نقش ساز دیگر در زمینه حقوق زنان نیز تقدیم شد.
بیلی هلر مدافع دیرینه حقوق زنان در صحنه سیاسی و مدنی این جایزه را به خاطر تلاش سی ساله اش برای تصویب پیمان بین المللی رفع تمامی قوانین تبعیض آمیز علیه زنان معروف به پیمان سیدا در مجلس سنای امریکا دریافت کرد
کریستین امانپور، یکی دیگر از دریافت کنندگان این جایزه بود وی یکی از اولین خبرنگارانی که بلافاصله بعد از به قدرت رسیدن طالبان در افغانستان و با وجود خطرات بالقوه جانی به این کشورسفر کرد و با تهیه گزارش توجه جهانیان را به شرایط دشوار زنان افغانستان در رژیم طالبان جلب کرد
این جایزه همچنین به طور مشترک به لیماه گبوی، ابیگیلل دیسنی و جینی رتیکر اهدا شد.
لیماه گبوی به دلیل تلاش برای پایان دادن به جنگ خونین داخلیِ ۱۴ سالۀ لیبریه،از طریق بسیج و رهبری راهپیمائیهای گستردۀ زنان در سراسر کشور و ابیگیل دیسنی و جینی رتیکر برای به تصویر درآوردن این کوشش بی سابقه در فیلم تحسین شدۀ «شیطان را به جهنم برگردان».
همچنین دکتر نیل بایر و ماریسکا هارگیتای، به ترتیب تهیه کننده و هنرپیشه سریال تلویزیونی «قانون و نظم» به خاطر ایجاد درک بهتری از خشونت علیه زنان و معضل قاچاق انسان در این سریال تلویزیونی، به طور مشترک از دیگر تقدیرشدگان این مراسم بودند.
پنجشنبه، خرداد ۰۷، ۱۳۸۸
قتل ناموسی د رتهران
زن 22 ساله قرباني شك و شبهه همسرش شد و پس از يك شكنجه 3 ساعته به قتل رسيد.
ساعت 19يكشنبه 3 خرداد مأموران مركز فوريت‌هاي پليسي 110 تهران بزرگ از مرگ مشكوك يك زن جوان با خبر شدند.
مأموران كلانتري 206 بومهن با حضور در محل حادثه دريافتند يك زن 22 ساله به نام ندا بر اثر شدت جراحت وارده ناشي از شكنجه همسرش به قتل رسيده است.
شهرياري، بازپرس شعبه هفتم دادسراي امور جنايي تهران درباره اين پرونده گفت: تحقيقات نشان داد اين زن ابتدا بدون لباس مورد شكنجه قرار گرفته و سپس لباس بر تنش پوشانده شده است.
وي ادامه داد: همسر اين فرد به نام هدايت 23 ساله دستگير و مدعي شد از يك سال قبل كه با ندا آشنا شده بي‌اندازه عاشق وي شده اما برخي از رفتارهاي ناپسند وي باعث ناراحتي وي شده است.
وي افزود: هدايت مدعي شد در طي 3 ماه زندگي مشترك با ندا به اميد به اين كه بتواند گذشته خود را كنار بگذارد و به راه راست هدايت شود، سپري كردم. اما اين اتفاق نيفتاد.
وي مدعي شد روز حادثه پس از بازگشت ندا از حمام پيش از آن كه وي فرصت لباس پوشيدن پيدا كند دست و پاي وي را با چسب بستم و براي آنكه فرصت داد و بيداد كردن هم نداشته باشد دهان وي را نيز با چسب بستم.
هدايت گفت: پس از آن به آشپزخانه رفتم و شيلنگ گاز را باز كرده و به همراه يك كمربند چرمي به داخل حال برگشتم و شروع به ضربه زدن به ندا كردم اما به هيچ عنوان قصد كشتن وي را نداشتم و تنها مي‌خواستم وي را تأديب كنم.
وي ادامه داد: بيش از 3 ساعت ندا را به شدت مورد ضربه قرار دادم تا درد ناشي از اين كار وي را از رفتار خطاي گذشته‌اش پشيمان كند.
متهم افزود: ندا از شدت شكنجه از حال رفت و من نيز چند ساعتي او را رها كردم تا اين كه ساعت 5 بعد از ظهر متوجه بي‌هوش بودن او شدم و با پدرم تماس گرفتم تا با اورژانس به كمك من بيايد اما كار از كار گذشته و ندا جان خود را از دست داده بود.
بازپرس شعبه هفتم دادسراي امور جنايي تهران گفت: اين فرد در سلامت كامل روحي و رواني به سر مي‌برد و بدون آنكه كوچكترين مشكلي داشته باشد دست به اين اقدام زده است.
فارس نیوز
ساعت 19يكشنبه 3 خرداد مأموران مركز فوريت‌هاي پليسي 110 تهران بزرگ از مرگ مشكوك يك زن جوان با خبر شدند.
مأموران كلانتري 206 بومهن با حضور در محل حادثه دريافتند يك زن 22 ساله به نام ندا بر اثر شدت جراحت وارده ناشي از شكنجه همسرش به قتل رسيده است.
شهرياري، بازپرس شعبه هفتم دادسراي امور جنايي تهران درباره اين پرونده گفت: تحقيقات نشان داد اين زن ابتدا بدون لباس مورد شكنجه قرار گرفته و سپس لباس بر تنش پوشانده شده است.
وي ادامه داد: همسر اين فرد به نام هدايت 23 ساله دستگير و مدعي شد از يك سال قبل كه با ندا آشنا شده بي‌اندازه عاشق وي شده اما برخي از رفتارهاي ناپسند وي باعث ناراحتي وي شده است.
وي افزود: هدايت مدعي شد در طي 3 ماه زندگي مشترك با ندا به اميد به اين كه بتواند گذشته خود را كنار بگذارد و به راه راست هدايت شود، سپري كردم. اما اين اتفاق نيفتاد.
وي مدعي شد روز حادثه پس از بازگشت ندا از حمام پيش از آن كه وي فرصت لباس پوشيدن پيدا كند دست و پاي وي را با چسب بستم و براي آنكه فرصت داد و بيداد كردن هم نداشته باشد دهان وي را نيز با چسب بستم.
هدايت گفت: پس از آن به آشپزخانه رفتم و شيلنگ گاز را باز كرده و به همراه يك كمربند چرمي به داخل حال برگشتم و شروع به ضربه زدن به ندا كردم اما به هيچ عنوان قصد كشتن وي را نداشتم و تنها مي‌خواستم وي را تأديب كنم.
وي ادامه داد: بيش از 3 ساعت ندا را به شدت مورد ضربه قرار دادم تا درد ناشي از اين كار وي را از رفتار خطاي گذشته‌اش پشيمان كند.
متهم افزود: ندا از شدت شكنجه از حال رفت و من نيز چند ساعتي او را رها كردم تا اين كه ساعت 5 بعد از ظهر متوجه بي‌هوش بودن او شدم و با پدرم تماس گرفتم تا با اورژانس به كمك من بيايد اما كار از كار گذشته و ندا جان خود را از دست داده بود.
بازپرس شعبه هفتم دادسراي امور جنايي تهران گفت: اين فرد در سلامت كامل روحي و رواني به سر مي‌برد و بدون آنكه كوچكترين مشكلي داشته باشد دست به اين اقدام زده است.
فارس نیوز
سه‌شنبه، خرداد ۰۵، ۱۳۸۸
ضرب و شتم روناک صفار زاده در زندان عضوکمپین یک میلیون امضا
دوشنبه ۴ خرداد ۱۳۸۸
با دستور دادستان
روناک صفارزاده، دانشجوی زندانی و عضو کمپین یک میلیون امضا، طی هفته گذشته به تحریک ماموران امنیتی و بر اساس دستور دادستان کردستان،چندین بار توسط تعدای از همبندی هایش در داخل زندان مورد ضرب و شتم قرار گرفته و از چندین ناحیه دچار آسیب دیدگی جدی شده است. برخی از منابع مطلع می گویند طی هفته گذشته علاوه بر این فعال حقوق زنان، چندین زندانی دیگر در زندان سنندج نیز توسط زندانیان عادی مورد ضرب و شتم شدید قرار گرفته اند.
بنا بر خبرهای منتشر شده از آخرین وضعیت روناک صفارزاده فعال حوزه زنان که از بیست ماه پیش به دلیل انجام فعالیت های مدنی در زندان بسر می برد، وی در هفته گذشته در داخل زندان از سوی چند تن از زندانیان بارها به شدت مورد ضرب و شتم قرار گرفته و از چند ناحیه دچار آسیب دیدگی شده است. کمیته خانواده های زندانیان کرد که به تازگی در سنندج، به منظور پیگیری وضعیت زندانیان تشکیل وفعالیت خود را آغاز کرده، ضمن تائید این خبر با انتشار بیانیه ای نسبت به ادامه ضرب و شتم،توهین و تحقیر این دانشجوی زندانی ابراز نگرانی کرده است.
در بیانیه این کمیته آمده است: روناک صفارزاده،دانشجوی فعال در حوزه زنان که اخیر از سوی دادگاه انقلاب اسلامی سنندج به اتهام اقدام علیه امنیت ملی به 6 سال زندان محکوم شده است،اخیرا به طور مرتب در داخل زندان توسط عوامل اطلاعاتی مورد ضرب و شتم قرار گرفته است.
بیانیه کمیته خانواده های زندانیان کرد با اشاره به اینکه ضرب وشتم این دانشجوی زندانی به دستور شخص دادستان استان کردستان انجام شده است، ادامه می دهد: بر اساس اعتراف ضاربان روناک صفارزاده که خودشان جزو زندانیان زندان مرکزی سنندج هستند،طی هفته گذشته چندین بار به بهانه های مختلف و با دستور دادستان امجدی، داستان کل استان کردستان به وی حمله برده و با توهین و فحاشی به شدت وی را مورد ضرب و شتم قرار داده اند.
این عضو کمپین یک میلیون امضا، از حدود بیست ماه پیش توسط نیروهای امنیتی و اطلاعاتی بازداشت شد و ابتدا به مدت چهار ماه در سلول انفرادی یکی از بازداشتگاه های وزارت اطلاعات سنندج مورد بازجوئی های همراه با شکنجه قرار گرفت و بعد از آن نیز به زندان مرکزی سنندج انتقال یافت و سرانجام بعد از یک سال و نیم بلاتکلیفی،فروردین ماه گذشته به شش سال زندان محکوم شد.
در پایان بیانیه کمیته خانواده زندانیان کرد ضمن اعتراض به ادامه آزار و اذیت این دانشجوی زندانی، نسبت به وضعیت نامساعد وی در زندان هم ابراز نگرانی شده است:این فعال حوزه زنان در طول مدت بازداشت خود در بیست ماه گذشته بارها مورد شکنجه های جسمی و روحی قرار گرفت و صدمات جسمی و روحی فراوان به وی وارد شده است. وی قبل از ضرب وشتم های هفته گذشته،نیز در اثر ضرب و شتم ماموران زن زندان مرکزی سنندج انگشتان پایش شکسته شده بود. او نه تنها هیچ گونه اقدامی علیه امنیت ملی انجام نداده است بلکه از بهترین و سالم ترین جوانان این مرز و بوم است و از سرمایه های آینده ما محسوب می شود. ما از نهادها و سازمان های بین المللی حقوق بشر خواستار نظارت بر وضعیت زندان های کردستان و کل ایران هستیم.
علاوه بر ضرب و شتم این فعال حقوق زنان، در چند روز گذشته خبرهای متفاوتی در خصوص وضعیت زندانیان زندان مرکزی سنندج منتشر شده است که حاکی از ضرب و شتم تعدای از آنان است که به اتهام فعالیت های مدنی در حوزه های مختلف در زندان بسر می برند.
براساس گزارشات خبری منابع محلی در استان کردستان، از حدود یک ماه پیش مسئولان زندان سنندج به بهانه تعمیرات بندها زندان، هم در قسمت زنان و هم در قسمت مردان، زندانیانی را که به اتهام فعالیت های مدنی دستگیر شده اند به قسمت هایی که در آنها زندانیان خطرناک نگهداری می شوند انتقال می دهند و سپس زندانیان خطرناک را با وعده های دروغین تحریک به آزار و اذیت آنان می کنند.
گفتنی ست که هفته گذشته مسئولان زندان مرکزی سنندج، 103 تن از زندانیان سنندجی را که به بهانه تعمیر زندان در یک فضای بسته هشتاد متری به مدت سه هفته حبس کرده بودند،بین بندهائی که در آنها زندانیان خطرناک نگهداری می شود تقسیم و تمامی آنان را ممنوع الملاقات اعلام کرده اند.
شنبه، اردیبهشت ۰۵، ۱۳۸۸
همگرایی جنبش زنان برای طرح مطالبات در انتخابات
|
سه‌شنبه، فروردین ۲۵، ۱۳۸۸
Mehregan Foundation :Reflection of the Family in Iran
|
Mehrgan Foundation is pleased to announce its one day seminar in collaboration with Hamzaban Foundation.
Guest Speakers:
Mrs. Fallah
Mr. Dadgostar
Mrs. Nooriala
Master of the ceremony/Moderator : Mrs. Farzaneh Sabetan
Subject will be discussed by the speakers in different aspects of Psychological, Art, and Cultural point of view.
There will be a question and answer session.
Place: Encinitas Community Center
1140 Oakcrest Park Dr. Encinitas, CA 92024
Date: Sunday May 3, 2009 Time: 5:00 PM
Admission: free, open to public
Mehrgan Foundation encourages everyone to become a new member to Mehrgan family.
شنبه، فروردین ۲۲، ۱۳۸۸
کمپین یک خانواده برای کمپین یک میلیون امضا
روز نهم ماه آوریل یک خانواده در لوس انجلس بر ای چندمین بار برای کمپین برنامه گذ ا شتند و در برنامه کمپین شرکت کردند. از تجربیات آنها برای جمع کردن امضا در آینده خواهم نوشت. آنها اسم این برنامه را گذشتند "کمپین یک خانواده برای کمپین یک میلیون امضا".اعضای این خانواده به ترتیب: آزاد مرادیان، کلارا مرادیان، زانیار مرادیان، ثریا فلاح
سه‌شنبه، فروردین ۱۱، ۱۳۸۸
جنبش زنان در سال 1387: 'در تنگنا ولی امیدوار'
سال ۱۳۸۷ در حالی برای زنان آغاز شد که جناح اصولگرای حاکم در جمهوری اسلامی ایران برنامه های گسترده ای برای آنچه "تقویت بنیان خانواده" می خواند، در دست اجرا داشت.
همزمان برخورد با "بدحجابی" از سوی نیروی انتظامی در تمام سال گذشته ادامه داشت و فرماندهان این نیرو بارها بر اجرای آن تاکید کردند.
نیروی انتظامی و قوه قضائیه آمار زنان و دخترانی را که در سال ۸۷ به اتهام"بدحجابی" دستگیر شده یا تذکر دریافت کردند، در اختیار رسانه ها قرار نداده، اما اظهارات برخی از فرماندهان این نیرو از ارقام "هزارن نفری" حکایت دارد.
از جداسازی تا سهمیه بندی
جداسازی جنسیتی در سال ۸۷ از سوی برخی از مقام های دولتی مورد تاکید قرار گرفت و برخی از وزارتخانه ها آن را به اجرا در آوردند.
وزارتخانه های بهداشت و درمان، آموزش و پرورش، آموزش عالی از جمله دستگاه های دولتی بودند که در سال گذشته در جداسازی جنسیتی پیشقدم شدند.
علیرضا علی احمدی، وزیر آموزش و پرورش حتی خبر داد که این وزارتخانه در حال تفکیک کتاب های درسی دانش آموزان دختر و پسر از یکدیگر است.
وزیر علوم و تحقیقات نیز در فروردین ۸۷ به فاصله چند روز پس از نامه سرگشاده ۷۰۰ تن از زنان و دانشجویان در اعتراض به "سهمیه بندی جنسیتی" ضمن دفاع، اجرای این طرح را خواست دانشگاه ها عنوان کرد.
جداسازی در پارک ها نیز طی سال ۸۷ با افتتاح پارک های ویژه زنان که ورود مردان به آن ممنوع است، در تهران و چند شهر دیگر ادامه پیدا کرد.
البته دولت نهم این اقدامات را در راستای صیانت از حریم زنان و تحکیم بنیان خانواده معرفی کرده است.
تحکیم خانواده
محمود احمدی نژاد، رئیس جمهوری اسلامی ایران در تیرماه ۸۷ از تلاش دولت برای ارائه "لایحه کاهش ساعت کار زنان" به مجلس خبر داد و گفت که بر اساس این لایحه، ساعات کار زنان شاغل در ادارات دولتی کاهش می یابد و"زمانی که مادران در خانه کار می‌کنند، نیز جزو وظایف اداری آنها محسوب شود."
زهره طبیب زاده نوری، مشاور محمود احمدی نژاد در امور زنان در اسفند ماه گفت که در دولت نهم به نهاد خانواده به عنوان یک هدف استراتژیک نگاه می شود و مشارکت زنان در مباحث اجتماعی تا جایی مورد قبول است که به نهاد خانواده خدشه ای وارد نشود.
برخی منتقدان می گویند شاید با همین ایده تحکیم بنیاد خانواده بود که در دوم دی ماه فرحناز قندفروش، مشاور امور بانوان استاندار تهران، در سخنانی بی سابقه دست کم یک سوم جمعیت بیش از ۵۰۰ هزار نفری زنان مطلقه را به فساد اخلاقی متهم و ادعا کرد: " در ۹ ماه اول سال ۸۷ برای یک سوم از زنان مطلقه در دادسرای ارشاد، پرونده فساد اخلاقی تشکیل شده است."
در سال گذشته دولت همچنین "لایحه حمایت از خانواده" را که فعالان جنبش زنان از آن به عنوان "لایحه چند همسری" نام می برند، به مجلس ارائه کرد که با مخالفت های گسترده فعالان حقوق زنان مواجه شد. این اعتراض ها مجلس را واداشت تا دو ماده مورد اعتراض را از لایحه دولت حذف کند.
در هجدهم شهریور ۸۷ رئیس کمیسیون قضایی و حقوقی مجلس گفت که مواد ۲۳ و ۲۵ لایحه حمایت از خانواده که "باعث حساسیت و نگرانی در بین مردم شده بود، در جلسه این کمیسیون حذف شده است."
برخورد با فعالان زن
در سال ۸۷ همزمان با گسترش تلاش زنان در راستای تغییر برای برابری در داخل ایران و تقدیر جهانی از جنبش زنان ایران، برخورد با آن نیز ابعاد تازه ای به خود گرفت.
خدیجه مقدم، محبوبه کرمی، سولماز ایگدر، زینب بایزیدی، فاطمه گفتاری، عشا مومنی، نگین شیخ الاسلامی، شهناز غلامی، نفیسه آزاد، بیگرد ابراهیمی و بهاره هدایت از جمله فعالان جنبش زنان در ایران هستند که طی سال ۸۷ بازداشت شدند.
در مواردی نیز نهادهای امنیتی جمهوری اسلامی اقدام به بازداشت گروهی فعالان جنبش زنان کردند.
ماموران امنیتی از جمله در روز ۲۲ خرداد که برخی از فعالان جنبش زنان قصد برگزاری مراسمی در گالری راه ابریشم را داشتند، ضمن لغو و ممانعت از برگزاری این مراسم ۹ نفر را بازداشت کردند.
ژیلا بنی یعقوب، نسرین ستوده، جلوه جواهری، آیدا سعادت، فریده غائب، ناهید میر حاج، سارا لقمانی، نفیسه آزاد و عالیه مطلب زاده همگی از فعالان کمپین یک میلیون امضاء پس از یک شبانه روز بازداشت آزاد شدند.
برخی دیگر از فعالان جنبش زنان چون رضوان مقدم، نسرین افضلی، مریم حسین خواه، خدیجه مقدم، پروین اردلان، محبوبه حسین زاده، جلوه جواهری، ناهیدکشاورز، سعیده امین، سارا امینیان، سارا لقمانی، نفیسه آزاد و فریده غایب، پرستو اللهیاری، ناهید میرحاج، عالیه مطلب‌زاده و آیدا سعادت نیز در یک سال گذشته از سوی نهادهای امنیتی و قضایی احضار و مورد بازجویی قرار گرفتند.
همچنین نسرین ستوده، منصوره شجاعی، عشاء مومنی از جمله فعالان حقوق زنان هستند که در سال ۸۷ ممنوع الخروج شدند.
با ادامه فعالیت های برابری خواهانه زنان، مقام های قضایی و امنیتی در سال ۸۷ اجرای برخی از احکام حبس این فعالان را آغاز کردند.
در اولین مورد، حکم سه سال زندان عالیه اقدام دوست در بهمن ماه ۸۷ به اجرا در آمد.
این بازداشت با واکنش فعالان حقوق زنان مواجه شد و صدها تن از آنها در نامه ای خواستار آزادی خانم اقدام دوست شدند.
خارج از محدوده
استان کردستان پس از تهران بیشترین برخورد و محاکمه فعالان جنبش زنان را در سال ۸۷ تجربه کرد.
زینب بایزیدی عضو انجمن زنان آذرمهر و کمپین تغییر برای برابری نیز که از ۱۹ تیر ۸۷ در مهاباد بازداشت شد، تاکنون در زندان است. دادگاه انقلاب و تجدید نظر در آبان ماه او را به چهار سال زندان و تبعید به زندانی دیگر برای تحمل حبس محکوم شد.
فاطمه گفتاری دیگر عضو انجمن زنان آذر مهر در استان کردستان، در تیرماه سال ۸۷ از سوی دادگاه جزایی سنندج به یک سال و نیم زندان محکوم شد.
سایت تغییر برای برابری طی گزارشی در اسفند ماه ۸۷ خبر داد که در سایر شهرستان ها از جمله در اصفهان شیراز، کرمانشاه، انزلی، رشت و همدان نیز فعالان حقوق زن و اعضای کمپین از سوی نهادهای امنیتی و قضایی احضار و مورد بازجویی قرار گرفته اند.
تقدیر جهانی
فعالان جنبش زنان در ایران طی سال ۸۷ غیر از دستاوردهای داخلی که شامل حذف دو ماده جنجالی از لایحه دولت، ابلاغ برابری زنان و مردان در ارث و حذف جنسیت از بیمه بود، مورد حمایت و تقدیر مجامع جهانی نیز قرار گرفتند.
اهدای جوایز معتبر بین المللی به پروین اردلان و نسرین ستوده، اهدای جایزه ویژه گزارشگران بدون مرز به سایت تغییر برای برابری، اهدای جایزه سیمون دوبووار به کمپین یک میلیون امضاء و حمایت اغلب نهادهای بین المللی دفاع از حقوق بشر و حتی دبیر کل سازمان ملل، سال ۸۷ را برای جنبش زنان ایران به سال امیدواری تبدیل کرد.
دوشنبه، اسفند ۱۹، ۱۳۸۷
یکشنبه، اسفند ۱۸، ۱۳۸۷
روز زن مبارک
روز جهانی زن فرخنده باد! کاظم علمداری-15 اسفند 1387  |  |
| مدرسه فمینیستی: هشت مارس روزی است که در بیشتر کشورهای جهان به پاس خدمات و حرمتی که زنان سزاوار آنند و به منظور بازبینی مشکلاتی که زنان از آن رنج می برند، برنامه های ویژه ای برای آموزش همگانی درباره چگونگی کاستن از آن رنج ها، و چگونگی افزایش سهم زنان در تولید ارزش های اجتماعی، همبستگی خانوادگی و بالاخره ساختن جامعه بهتر بر بستر حقوق برابر برگزار می کنند. بزرگداشت و تجلیل از زنان در برخی کشورها در سراسر هفته، و در برخی از دانشگاه ها در سراسر ماه مارس با برنامه های ویژه آموزشی و جشن واره ها همراه است. نخستین باری که به شهر باکو پایتخت کشور آذربایجان سفر کردم، مصادف بود با 8 مارس، روزجهانی زن. برای اولین بار در آنجا آموختم که کشوری مسلمان، ولی نه چندان پیشرفته، 8 مارس، روز جهانی زن را از اعیاد مهم خود می داند. مردان در این روز به زنان تبریک می گویند و برای عزیزان شان گل و هدایای دیگر می فرستند. این گونه مراسم در کشور همسایه ایران برای من بسیار تازگی داشت. نزدیک به نیم قرن است که زنان در ایران ازحق رأی برخوردارند، اما نه از حقوق یک انسان کامل. برخی از محققان اسلام شناس براین باورند که عقب ماندگی کشورهای اسلامی بیشتر به آن دلیل است که این جوامع، زنان را از حق مشارکت درامور زندگی اجتماعی باز داشته و فعالیت های آن ها را در چهاردیواری خانه محدود کرده اند. این به معنای محروم کردن جامعه از توان و استعدادهای نیمی از جمعیت جامعه است. سازمان ملل متحد در تحقیقات پر دامنه ای درسال 2003 پیرامون علل عقب ماندگی کشورهای عرب نوشت که ساختار اجتماعی، اقتصادی، و مهمتر از همه، ساختار سیاسی این کشورها مسئول وضعیت توسعه نیافته این جوامع است. آنها راه حل را در اصلاح این ساختارها ارزیابی کردند. پیشنهاد مشخص محققان سازمان ملل برای رفع مشکلات ساختاری شامل: آزادی بیان، آسان سازی دسترسی زنان به دانش، اطلاعات، وفرصت های استخدامی برابر بوده است. جوامع عرب کم و بیش از مناسبات قبیله ای همچنان رنج می برند، مناسباتی که اساس رابطه زن و مرد را بر تقسیم طبیعی کار، ویژگی های بیولوژیک و تفاوت های فیزیکی نهاده است. در حالی که جهان امروز بر پاشنه خرد، دانش، علم، آگاهی، مهارت، و خلاقیت انسان می چرخد و از این بابت میان زن و مرد تفاوتی نیست. فراتر از آن، آنچه زنان می خواهند نه برابری فیزیکی و بیولوژیک، بلکه برابری حقوقی است. مشارکت و پیشرفت زنان در کلیه امور اجتماعی درجوامعی که فرصت و حقوق برابر برای آنها تضمین شده، گواه روشنی بر این ادعاست. حتی نهادهای دینی در این جوامع که در گذشته بر خورد دو گانه و ستم علیه زنان را توجیه الهی می کردند، نه تنها دگرگونی های نوین را پذیرفته اند، بلکه اصلاحات عمیقی در شیوه نگرش و تشکل های خود به وجود آورده اند و بیش از پیش خود را با پیشرفت های جامعۀ مدرن منطبق کرده اند. چرا دولت ایران در آستانه قرن بیست و یکم مانع از مشارکت برابر زنان در امور زندگی اجتماعی و برخورداری آنها ازحقوق برابر می شود؟ آیا این بدان معناست که سیاست در ایران امروز تابع سنت های قبایل عرب شده است و به جای الگو برداری از پیشرفت های علمی و انسانی جوامع پیشرفته، سنت های کهنه قبایل را ملاک قرار داده اند؟ آیا آنها برای ساخت تکنولوژی اتمی خود سنت های کهنه عرب را ملاک قرار داده اند یا دستآوردهای علمی و تکنولوژیک غرب را؟ چگونه است که برای ساخت مناسبات انسانی بهتر، به عقب نگاه می کنند؟ «جهانی شدن» بسیاری از مناسبات و قرار دادهای سنتی را دگرگونه کرده وخواهد کرد. فرهنگ، خواست ها و ارزش های نسل جوان درکشورهای مسلمان قالب های خشک تقسیم جهان مرد و زن را شکسته است. حضور 62 در صد دختران در دانشگاه های ایران تنها نماد کوچکی از این دگرگونی است. این دگرگونی ساختار جامعه را نیزمتحول خواهد کرد. حضور 62 درصدی دختران در دانشگاه ها و حضور فقط 15 درصدی زنان در عرصه کار را چگونه می توان توجیه کرد، جز اینکه بگوئیم جامعه برای تحصیل دختران هزینه می کند، ولی سیاست غالب دولت مانع از بهره برداری جامعه از دانش، مهارت و تخصص های آنها در عرصه اقتصادی می شود؟ این زیان مستقیم به جامعه و ستم به زنان است. مقایسه سه نسل و ارزش ها و آمال آنها که در تمام خانواده ها، از جمله متعصبین مذهبی و روحانیت وجود دارد، نشان می دهد که تفاوت های نگرشی نسل گذشته هنوز بر سیاست دولت غلبه دارد. ولی نسل جوان، ساختار آینده ایران و این سیاست ها را دگرگون خواهد کرد. فعالیت زنان آگاه در سال های اخیر در چار چوب "کمپین یک میلیون امضا" بازتابی است از نیازمندی جامعۀ ایران، اما اصرار حاکمیت بر نفی آن (که می کوشد فرایند دگرگونی جامعه را سد کند) تنها بر مشکلات می افزاید. قدرتمندان به جای سرکوب و کاربرد خشونت علیه "کمپین یک میلیون امضا" باید خود را وام دار آنها بدانند که مسیر تحول را به کانال های قانونی، تدریجی و آگاهی بخش هدایت می کنند. فعالان جنبش حقوق برابر در ایران مورد ستایش جهانیان قرار گرفته اند. ایران نمی تواند این قدرشناسی را نادیده بگیرد. این تلاش اگرچه با تحمیل هزینه بسیار بالا بر فعالان زن همراه بوده است، ولی جوامعی که این تلخی ها را پشت سر نهاده اند می دانند که همواره آگاه ترین و دلسوزترین زنان با حرکت آگاهی بخش و فعالیت خود هموارکنندگان مسیری هستند که فرزندان آنها از آن بهره خواهند برد. تاریخ تمام جوامع رنج مضاعف زنان را برای کسب حقوق برابر در دل خود ثبت کرده است. ایران در این میان استثناء نیست. | |
چهارشنبه، اسفند ۱۴، ۱۳۸۷
حضور فعال زنان ايراني در سازمان ملل
نشست "کميسيون مقام زن" برگزار شد - پنجشنبه 15 اسفند 1387 [2009.03.05]
پنجاه و سومين نشست کميسيون مقام زن، ويژه سازمانهاي غير دولتي، ميزبان گروهي از زنان فعال در جنبش هاي مدني ايران بود. شش فعال جنبش زنان: سوسن طهماسبي، خديجه مقدم، پروين بختيارنژاد، آسيه اميني، فاطمه فرهنگ خواه و شهلا اختري در سومين روز از اين کنفرانس که از روز دوم تا سيزدهم ماه مارس در مقر سازمان ملل برگزار مي شود، شرکت کردند.
دانيلا کلمبو، مدير انجمن ايتاليايي زنان در توسعه (آيدوس)، که دعوت کننده اين گروه غير دولتي بود، در آغاز اين ميزگرد علت ميزباني اين سازمان غيردولتي ايتاليايي را سابقه همکاري با گروههاي مختلف زنان در ايران به عنوان مشاوران يو ان اف پي اي (آژانس صندوق بين المللي جمعيت) عنوان کرد. وي همچنين به تاثيرات فعاليتهاي مشترک فرهنگي و اجتماعي بين زنان دو کشور ايران و ايتاليا اشاره کرد.
نخستين سخنران اين ميزگرد سوسن طهماسبي، فعال جنبش زنان در کمپين يک ميليون امضا بود که به دو هدف اين کمپين يعني آگاهي رساني و آموزش و جمع آوري يک ميليون امضا در حمايت از بيانيه اي به منظور ارائه به مجلس شوراي اسلامي براي تغيير قوانين اشاره کرد.
وي گفت: "کمپين فرصتي را براي حضور طيف گسترده اي از فعالان زن در جنبش زنان بويژه جوانان که با اقدامي مدني و مسالمت آميز سعي در ايجاد تغييرات مثبت در جامعه خود دارند، ايجاد کرده است." طهماسبي به روشهاي مختلف کار اين کمپين اشاره کرد و افزود: "گفت وگوي چهره به چهره از روشهايي است که فعالان کمپين بعنوان يکي از نخستين حرکتهاي زنان در فضاهاي عمومي بکار گرفته اند." اين فعال زنان همچنين مذاکره با مسئولان کشور را روش ديگري براي مطرح کردن مطالبات زنان براي تغيير قوانين عنوان کرد. او اين خواسته ها را مبتني بر استانداردهاي حقوق بشر بين المللي دانست و نقش تفاسير مذهبي پيشرو را در اين زمينه مورد تاکيد قرار داد. در ادامه سخنان طهماسبي، فيلم کوتاهي در باره کمپين يک ميليون امضا به نمايش درآمد.
خديجه مقدم، فعال جنبش زنان سخنران بعدي اين مراسم بود که در باره ضرورت توانمند سازي اقتصادي زنان و چالش هاي پيش روي آنان سخن گفت. مقدم با اشاره به اينکه به توانمند سازي اقتصادي زنان کمتر اشاره شده گفت: "حتي از طرف حکومت نيز گاهي مقاومت هاي پنهان و آشکاري هم در مقابل آن ايجاد مي شود. ولي با اين وجود گروههايي از زنان توانمند سازي اقتصادي زنان در اولويت کاري خود قرار دادند. خديجه مقدم طرح خانه هاي اشتغال زنا سرپرست ايران را بعنوان يکي از نمونه هاي موفق در اين مورد مثال زد که در آن زناني که هيچ سرمايه اي اعم از مالي، فرهنگي و اجتماعي نداشتند کم کم بعنوان عضو يک تعاوني هويتي جديد پيدا کردند." وي راه برون رفت از مشکلات پيش رو تغيير قوانين تبعيض آميز دانست و تصريح کرد که فرصت توسعه بايد ارتقاء پيدا کند.
پروين بختيارنزاد، روزنامه نگار و فعال جنبش زنان در باره قتل هاي ناموسي و داستان زنان و دختراني که قرباني رسوم عشيرگي يا قرباني مبارزه با آن مي شوند سخن گفت. وي زنان را اصلي ترين قربانيان قتل هاي ناموسي معرفي کرد و از عوامل اين پديده اجتماعي را خشونت، پرخاشگريف خونخواهي، کين جويي، تفاخر به گذشته و بي مبالاتي نسبت به آينده در رفتارهاي ايلي دانست. بختيارنژاد به تحقيقات خود در برخي از استانها اشاره کرد و گفت: "بيشترين آمار قتل هاي ناموسي در استانهاي خوزستان، سيستان و بولچستان، لرستان، کرمانشاه، کردستان و ايلام مشاهده مي شود." او تغيير ماده 220 قانون مجازات اسلامي را در مبارزه با اين پديده يکي از موثرترين راه ها دانست.
آسيه اميني، روزنامه نگار و فعال ديگر جنبش زنان سخنران ديگر اين مراسم با موضوع "چگونه نابرابري هاي جنسيتي در قانون و شرايط اجتماعي به مجازات سنگسار ختم مي شود" بود. وي با اشاره به ماده هاي 83 تا 107 قانون مجازات اسلامي به آمار احکام اجرا شده سنگسار اشاره کرد و گفت: "تا پيش از سال 2006 هيچ آمار مشخصي در اين باره وجود ندارد. اميني به زندگي يک زن سنگسار شده در مشهد اشاره کرد و موارد تبعيض آميز قانون و ساختارهاي اجتماعي و خانوادگي وي را مورد بررسي قرار داد و تشريح کرد که چگونه مجموع اين عوامل منجر به ارتکاب عملي شد که بهانه سنگسار اين زن قرار گرفت. وي همچنين به اعتراض ها و اطلاع رساني فعالان زن در اين باره اشاره کرد و تغيير قوانين تبعيض اميز عليه زنان و تغيير شرايط تبعيض آميز اجتماعي را در لغو اين مجازات موثر دانست."
فاطمه فرهنگ خواه، فعال مدني بعنوان سخنران بعدي در مورد زنان اچ آي وي ايدز مثبت سرپرست خانوار که همسران خود را از دست داده اند يا همسرانشان در زندان هستند و يا امکان سرپرستي خانواده را ندارند، سخن گفت. وي عنوان کرد که اين زنان مسئوليتهاي دوگانه و سه گانه تحميل شده اي را به دوش مي کشند، که از جمله آنها سرپرستي خانواده و فرزنداني است که احتمالا مبتلا به اچ آي وي ايدز هستند. فرهنگ خواه زنان اچ اي وي مثبت را از آسيب پذيرترين اقشار اجتماعي دانست که به علت عدم برخورداري از دانش لازم يا مهارتهاي حرفه اي براي انجام کارهاي مناسب به ناچار به کارهاي غير رسمي و حتي روسپيگري روي مي آورند. وي اظهار داشت: "اين زنان در سياستهاي دولتي، طبق گزارش يو ان ايدز در ايران کاملا فراموش شده هستند و از هيچگونه حمايتهاي مادي و معنوي براي زندگي برخوردار نيستند."
شهلا اختري ديگر فعال حقوق زنان، در گزارش خود که مربوط به اهميت و چالشهاي همکاري بين سازمانهاي مردم نهاد و سازمان ملل بود، ضمن ارايه آماري از وضعيت مبتلايان به ايدز در کشور و روشهاي ابتلا به اين بيماري در جمهوري اسلامي ايران به دست آوردهاي حاصله براي مقابله با اين بيماري و فعاليت هاي انجام شده در اين زمينه از سوي ارگانهاي مختلف دولتي، بين المللي و مردمي اشاره کرد. او همچنين گفت عليرغم پيشرفت هاي حاصل شده همکاري بين سازمانهاي مردمي و آژانسهاي سازمان ملل بويژه در مرحله برنامه ريزيهاي مقابله با اين بيماري قوي نيست که البته بخشي از آن به توانايي حرفه اي سازمان مردم نهاد در زمينه مبارزه با بيماري ايدز مربوط مي باشد و بخشي از آن هم مربوط به ديدگاه محتاطانه سازمان ملل در همکاري با تکشلهاي مردمي ايران مربوط است. وي در خاتمه اشاره کرد که براي پاسخ گويي همه جانبه در فعاليت هاي مربوط به جلوگيري از گسترش بيماري ايدز همکاري بيشترارگانهاي دولتي و بين المللي و سازمانهاي مردم نهاد با در نظرگرفتن کارکرد و امتيازات نسبي هر سه گروه نتيجه بخش تر است.
اشتراک در:
پست‌ها (Atom)